Horen in het donker: Bastien Pons’ Blinded
- CHEERAN ZOE

- 1 aug
- 2 minuten om te lezen

Bastien Pons' debuutalbum Blinded is geen traditionele verzameling nummers, maar een zorgvuldig geconstrueerde sonische omgeving. Vanuit zijn achtergrond in musique concrète en zwart-witfotografie behandelt Pons geluid als textuur – gelaagd, gebeeldhouwd en vol contrast. Het titelnummer, "Blinded", vormt een krachtig middelpunt en verkent thema's als perceptie, desoriëntatie en de tastbare aard van luisteren. Vanaf het begin trekt het stuk luisteraars mee in een dicht, meeslepend geluidslandschap. In plaats van melodie ontvouwt het zich via een wisselend samenspel van omgevingsgeluid, digitale ruis en verre, spookachtige tonen. Er is een duidelijke invloed van artiesten als Lustmord en Coil, maar Pons' aanpak is intiemer – minder gericht op sonische kracht en meer op subtiele zintuiglijke aantrekkingskracht.
Wat "Blinded" echt boeiend maakt, is de fysieke kant ervan. Het suggereert niet alleen blindheid – het voelt ook zo. De geluiden imiteren aanraking: schrapend, ritselend, borstelend, en roepen de ervaring op van door de duisternis bewegen, puur geleid door gevoel. Het effect is diep introspectief en trekt luisteraars mee naar een innerlijke ruimte waar geluid een vervanging wordt voor zicht.Pons' visuele gevoeligheid is overal aanwezig. Net zoals zijn fotografie details onthult door contrast, gebruikt "Blinded" stilte als een betekenisvol tegenwicht tegen lawaai. Stilte is hier geladen, vol verwachting. Het nodigt uit tot actief luisteren – elke pauze wordt onderdeel van de emotionele spanning.
De productie is scherp en weloverwogen. Industriële accenten vloeien naadloos over in ambient minimalisme, waardoor een gevoel van adem ontstaat dat zich over het hele stuk uitstrekt. Het is rauw zonder achteloos te zijn, complex zonder overwerkt."Blinded" is niet gemakkelijk te verteren, maar het is zeer de moeite waard. Het vraagt aandacht en vraagt de luisteraar om zich te verbinden met geluid als zowel ruimte als gevoel. Met dit nummer komt Bastien Pons naar voren als een opvallende stem in de experimentele muziek; iemand die duisternis transformeert tot iets wat je niet alleen hoort, maar ook voelt.











Opmerkingen